عاشقي، خيز و حلقه بر در زن
شاعر : اوحدي مراغه اي
دست در دامن پيمبر زن | | عاشقي، خيز و حلقه بر در زن | نظر او دواي درد تو بس | | حب اين خواجه پايمرد تو بس | پخته او بود و اين دگرها خام | | اوست معني و اين دگر ها | در ره مصطفي کم از خاکند | | آنکه از اصطفا بر افلا کند | ديگران را بهل برين در و بام | | از در او توان رسيد به کام | او خداوند دين و صاحب درد | | اوست در کاينات مردم و مرد | درج ادريس درج خامهي اوست | | سفر آدم سفيرنامهي اوست | زانکه ناقوس را زبان بسته | | بيعه در بيعتش ميان بسته | همه شبهاي او شب معراج | | بر سر او ز نيک نامي تاج | او چراغ، آنگهي شکايت بس؟ | | پيش او خود مکن حکايت شب | اختر پنج رکن و نه برج اوست | | گوهر چار عقد و نه درج اوست | ملک از زمرهي غلامانش | | شقهي عرض عطف دامانش | آفتابش چه باشد اندر مشت؟ | | آن که مه بشکند به نيم انگشت | پايش آسان رود به راه فلک | | وانکه در دست اوست ماه فلک | خيمه بر تارک سپهر زده | | شب معراج کوس مهر زده | مشکل هفت چرخ حل کرده | | گذر از تير و از زحل کرده | شرح و تقصيل آن توانسته | | سر سر جملها بدانسته | کشف برجان او ز عالم کن | | در دمي شد نود هزار سخن | روي او را به چشم سر ديده | | به دمي رفته، باز گرديده | به يقين خود احد بماند راست | | ميم احمد چو از ميان برخاست | هر چه او آورد، دليلش ساز | | راه دان اوست، جبرييلش ساز | وي ز بشرت گشاده روي بشر | | اي فلک موکب ستاره حشر | ابطحي طينت تهامي فصل | | هاشمي نسبت قريشي اصل | يزک لشکرت صبا و دبور | | علم نصرتت ز عالم نور | به سر عرش جاي منبر تو | | چرخ نه پايه پاي منبر تو | بوي خلقت به مرده جان بخشد | | معجزت سنگ را زبان بخشد | از تو يک امتي تمام بود | | روز محشر، که بار عام بود | چار يار تو چار حد زمين | | بگرفته به نور شرع يقين | به روان تو باد و بر ياران | | ز ايزد و ما درود چون باران | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}